Święci w naszej świątyni

ŚW. ŁAZARZ z Betanii 
Według świadectwa św. Jana (J 11) Łazarz i jego dwie siostry, Maria i Marta, mieszkali w Betanii - wiosce leżącej na wschodnim stoku Góry Oliwnej. Jego dom był często odwiedzany przez Chrystusa i apostołów, a rodzina Łazarza troszczyła się o potrzeby Nauczyciela. Gdy Łazarz umarł i już czwarty dzień spoczywał w grobie, Chrystus go wskrzesił. O dalszych jego losach niczego pewnego nie wiemy. W średniowieczu powstały dwie legendy. Pierwsza utrzymuje, że Łazarz był biskupem na Cyprze i tam jest jego grób, druga natomiast opowiada, że Żydzi mieli go wraz z siostrami zatopić na dziurawym statku. Łazarz jednak cudem ocalał i dotarł do Marsylii (Francja), gdzie został pierwszym biskupem tego miasta. Co dziwniejsze, dwa miasta: Autun i Avallon, chlubią się posiadaniem jego relikwii.

Wspomnienie liturgiczne: 14 marca







ŚW. JÓZEF, oblubieniec NMP
Według świadectwa Ewangelii pochodził z królewskiego rodu Dawida (Mt 1, 1-16; Łk 3, 23-31). Utrzymywał się z pracy stolarskiej (Mt 13, 35). Po zaślubieniu Maryi został poinformowany przez anioła o tajemnicy Wcielenia Słowa Bożego (Mt 1, 20-25). Odtąd był wiernym opiekunem św. Rodziny. Ponieważ nie znajdujemy o nim wzmianek w Ewangelii, gdy Jezus rozpoczął nauczanie, należy sądzić, że już wówczas Józef nie żył. Papież Pius IX w 1870 roku ogłosił św. Józefa patronem całego Kościoła, a papież Pius XII w 1955 roku ustanowił dzień 1 maja świętem Józefa Pracownika. Św. Józef czczony jest także jako patron dobrej śmierci, ponieważ w chwili zgonu towarzyszyli mu Jezus i Maryja. W Polsce kult św. Józefa istnieje od przełomu XI i XII wieku. Największy rozwój nabożeństwa do św. Józefa przypada na XVII i XVIII stulecie, a propagowane było szczególnie przez karmelitów. Z tego czasu datuje się najsłynniejsze sanktuarium w Kaliszu.
Wspomnienie liturgiczne: 19 marca




ŚW. ANTONI PADEWSKI kapłan i doktor kościoła 
Urodził się około 1195 roku w Lizbonie (Portugalia). Początkowo wstąpił do zakonu augustynianów i u nich otrzymał święcenia kapłańskie (1219). Poruszony śmiercią pięciu męczenników franciszkańskich zamordowanych w Maroku (1220) postanowił przenieść się do tego zakonu i poświęcić się pracy misyjnej, przybierając imię zakonne Antoni. Jednak po spotkaniu ze św. Franciszkiem podczas kapituły generalnej zakonu w Asyżu (1221) pozostaje we Włoszech. Przebywając w klasztorze w Montepaolo, wykorzystał czas na pogłębienie życia religijnego i studium Pisma św. Chętnie służył też posługą duszpasterską. Wkrótce został mianowany generalnym kaznodzieją zakonu. Posiadał wielki dar wymowy, używał obrazowego języka, a jego naukom towarzyszyły cudowne znaki. W latach 1225 - 1227 przebywał we Francji, gdzie swoimi kazaniami przyczynił się do ograniczenia heretyckiej działalności albigensów. Jego gorliwość i zdolności wysoko ocenił papież Grzegorz IX, który zlecił mu głoszenie nauk do pielgrzymów przybywających do Rzymu (1228). W 1230 roku Antoni - mocno już schorowany - zrzekł się urzędu prowincjała i udał się do Padwy. Zmarł w wieku 36 lat dnia 13 czerwca 1231 roku i został pochowany w kościele Matki Bożej w Padwie. W ciągu roku przy jego grobie zdarzyło się piętnaście wypadków uzdrowień i dwa wypadki wskrzeszenia zmarłych. Papież Grzegorz IX zaliczył go w poczet świętych 30 maja 1232 roku. Kult św. Antoniego rozszerzał się bardzo szybko, tak że Antoni Padewski stał się jednym z najpopularniejszych świętych. Wzywany jest jako patron pomagający odnaleźć rzeczy zagubione. W 1946 roku papież Pius XII ogłosił św. Antoniego z Padwy doktorem kościoła.
Wspomnienie liturgiczne: 13 czerwca